ب
ا توجه به نیازهای مداوم و رو به رشد در زمینه بهره وری، ایمنی در کار و افزایش ظرفیت در طراحی سیلوهای مورد نیاز و سیستمهای تهویه مطبوع آن ها، از سوی کاربران آنها رویکرد  مبتنی بر تجربه را می طلبد. پس از تولید شکر تازه، مقداری رطوبت همراه دانه های شکر وجود دارد که می‌تواند منجر به افزایش حجم در زمان ذخیره سازی گردد. این مسئله می تواند بر کیفیت محصول، تخلیه و انتقال از سیلو تاثیر گ ذاشته و همچنین می‌تواند جان کارکنانی که که مجبورند به صورت دستی تکه‌های به هم چسبیده را جدا کنند، به خطر بیندازد. بنابراین نیاز است تا به طور پیوسته هوای تازه جهت شرایط بهینه آماده سازی گشته و در سیلو پخش شود. زمان  تهویه، مقدار هوا، میزان رطوبت پارامتر هایی هستند که باید بر اساس نوع سیلو، آب ذخیره شده در دانه های شکر، سایز کریستال های شکر، نرخ ورود مواد به داخل سیلو و شرایط محیطی، تعیین گردد. در محاسبه مقدار رطوبتی که باید گرفته شود، تقسیم هوا در بستر شکر و دمای آن نیز حتماً باید در نظر گرفته شود. بر اساس شرایط آب و هوایی، هوای تامین شده را می توان با هوای تازه، خشک شده، خنک شده و یا حرارت دیده ترکیب کرد تا بتوان شرایط مورد نیاز را تامین کرد و همچنین بتوان عملکرد بهینه را برای کارخانه ایجاد کرد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *